De mensen maken Dukskoen bijzonder. Ze zijn bijstandsgerechtigd en hebben moeite om een baan te vinden. Bij Dukskoen leren ze een echt ambacht en krijgen ze de kans om zich voor te bereiden op een reguliere baan.

In deze serie portretjes stellen we de mensen van Dukskoen één voor één voor.

JURRE

‘Ik ben erg gemotiveerd om hard aan de slag te gaan en mijn stempel te zetten op dit mooie bedrijf!’

Mijn naam is Jurre en sinds kort ben ik onderdeel van het bijzondere team bij Dukskoen. Ik ben 24 jaar, woon al mijn hele leven in Velp en momenteel studeer ik Communication & Multimedia Design aan de HAN in Arnhem. Dit is een studie die ik al jaren met veel plezier volg. Onlangs ben ik begonnen aan mijn laatste studiejaar en ik hoop mijn studie succesvol af te ronden bij Dukskoen. Als stagiair ben ik verantwoordelijk voor de online communicatie richting iedereen die dit mooie project steunt of nog wil gaan steunen. Aan mij de taak om Dukskoen, en haar mooie verhaal, bij breder publiek bekend te maken. Binnenkort ga ik ook verhuizen naar Arnhem en heb ik voor het eerst mijn eigen woning. Al met al heb ik dus een spannende tijd voor de boeg.

Ik kom uit een leuke familie van vijf en heb twee jongere zusjes. Muziek is mijn ding, ik luister het graag en speel zelf ook gitaar. Daarnaast ga ik graag met vrienden wat drinken of kijk ik een goede film of serie. Mijn drijfveren zijn op dit moment het afronden van mijn studie en vervolgens het vinden van een leuke baan. In de toekomst zou ik graag iets voor mezelf beginnen.

De opdracht die ik van Dukskoen heb gekregen staat, naast een aantal andere dingen, in het teken van content. Dit is het onderdeel waar ik het meest enthousiast over ben en dan voornamelijk over het creëren van content. Mijn werk gaat de komende tijd gedeeld worden met de Dukskoen community en ik ben dan ook heel erg benieuwd naar jullie feedback. Verder ben ik ook medeverantwoordelijk voor het beheer van de verschillende social kanalen en de introductie/beheer van de nieuwe webshop/website.

Ik ben erg gemotiveerd om de komende tijd hard aan de slag te gaan en mijn stempel te zetten op dit mooie bedrijf!

GÜLHAN

‘Dukskoen geeft me kracht en geluk’

Gülhan is een lieve, bescheiden vrouw die in 1977 ter wereld kwam in Turkije. Ze had zes broers en zussen. Haar vader werkte in Saudi-Arabië en was weinig thuis. Toen Gülhan 12 was, besloot ze om kapster te worden. Ze ging een leer-werktraject in. Dat betekende eerst veel haren vegen en later zelf leren knippen en kleuren. Toen ze 18 was, trouwde ze met een Turks-Nederlandse man.

Door dit huwelijk verhuisde Gülhan vanuit haar vertrouwde omgeving naar het verre Nederland. Ze kreeg twee dochters en wende aan de Nederlandse taal en cultuur. Na een aantal jaren liep het huwelijk ten einde. Gülhan woonde in deze tijd in Velp en Arnhem en had een aantal banen, onder meer bij een schoonmaakbedrijf. In 2009 kwam er een derde dochter: Eva. Terwijl de oudste twee al studeren en werken, geniet Gülhan met volle teugen van haar jongste dochter. Ze probeert iedere zomer met haar dochters naar Turkije te gaan om familie te bezoeken.

Ondertussen viel het niet mee om werk te vinden. Maar thuis zitten is niets voor Gülhan. Ze werd er somber van en voelde zich alleen nog maar moeder en vader tegelijk. Ze stapte naar de Gemeente en kwam zo bij 2Switch terecht. Ze naaide daar kleding en tassen en volgde een opleiding in deze richting. Thuis zit ze ook vaak uren achter de naaimachine. Van oude kleding van de kringloop maakt ze allerlei leuke kleding en accessoires. “Soms zit ik zo lekker op mijn zolder te werken dat het ineens 1 uur ’s nachts is. Ik wilde graag een opleiding volgen om met leer te leren werken, maar deze was erg duur. Toen ik hoorde over Dukskoen, was ik direct enthousiast. Het was als een cadeautje.”

“Ik heb best diep gezeten. Ik zorgde alleen voor mijn kinderen en moest overal voor vechten. Sinds ik bij Dukskoen werk, leer ik heel veel. Wat ik vooral zo leuk vind, is dat je een soort kunst maakt. Je begint met een stuk leer en uiteindelijk heb je een prachtige schoen. Door dit werk is mijn leven opnieuw begonnen. Ik voel me weer een vrouw. Ik ben nu veel meer dan alleen maar een moeder, zie er zelfs heel anders uit. Ik kan veel meer en dat komt er nu uit. Ik ben echt ergens overheen gestapt en dat gun ik veel meer vrouwen. Dat geeft me kracht en geluk. Er zouden meer van dit soort initiatieven moeten zijn om vrouwen uit lastige situaties een nieuwe kans te bieden.”

Gülhan was de eerste medewerker van Dukskoen. Ze is het beste achter de naaimachine. “Ik heb de meeste dingen hier wel geprobeerd, maar ik ben toch het beste in stikken. Daar heb ik veel ervaring mee en ik vind het leuk om te doen.”

Over Dukskoen is Gülhan positief. “We maken echt mooie schoenen. Ik heb er een goed gevoel over. Ik hoop echt dat het gaat werken. Ik heb weer verhalen te vertellen en de oude Gülhan komt weer terug. Ik loop zelfs anders! Ik wil vooral Hans van Helder van de gemeente Rheden en Hanny Hueting van 2Switch bedanken. Zij hebben mij op dit pad gezet en enorm gesteund.”

 

 

 

NABIYU

‘Ik vind dit leuk en ik wil een vaste baan’

Nabiyu is sinds 2009 in Nederland en spreekt de taal al goed. Nabiyu is 40 jaar en komt uit Ethiopië. Daar werkte hij veel in de landbouw. Niet zoals hier met grote machines, maar gewoon met de handen en op het land. Hij kwam naar Europa en dacht dat hij in Engeland was aangekomen. Dat is wat hem verteld werd. Al snel bleek dat hij op Schiphol stond. Omdat hij geen beeld had van de verschillende landen in Europa, maakte het hem niet zo veel uit in welk land hij nu precies zat.

Hij kwam terecht in Ter Apel, toen moest hij naar Eindhoven, Appelscha, Nijmegen… Hij weet niet eens meer precies waar hij allemaal gewoond heeft. Uiteindelijk kwam hij in Dieren terecht en daar heeft hij nu een eigen huis. Hij werkt vaak als vrijwilliger voor Vluchtelingenwerk, waar hij tolk is. Hij spreekt ook Arabisch en kan daarmee veel mensen die net in Nederland zijn, helpen.

Werken in de Nederlandse landbouw bleek lastig omdat dat hier totaal anders is dan in zijn vaderland. Na zijn inburgering besloot Nabiyu te proberen om het vak techniek onder de knie te krijgen. Hij deed op allerlei plekken werkervaring op; van de kinderboerderij in Arnhem tot vrijwillige klusjes bij zieken en oude mensen aan huis en bij 2Switch. Hij zat ook een tijdje op een ROC om het vak te leren.

Al deze stappen brachten hem niet waar hij wilde zijn. Het werk bleek vaak toch niet dat wat hem beloofd was of wat hij verwachtte. In de praktijk werd hij vaker ingezet op werk waar hij niets van leerde of dat geen perspectief bood. Nabiyu kwam terecht bij ‘De Magneet’, een organisatie voor mantelzorg en vrijwillige thuishulp. Het doel van De Magneet is om mensen met een uitkering door te laten stromen naar betaald werk. Hier kreeg hij de kans om allerlei technische werkzaamheden te leren en te oefenen. Hij hielp vakmensen om laminaat te leggen, repareerde fietsen van ouderen, verfde hun huizen en deed allerlei klein onderhoud.

Via-via werd Nabiyu gewezen op Dukskoen. Hij had toen nog geen idee hoe een schoen gemaakt wordt en of hij dat wilde en kon leren. Maar hij zag wel dat dit de kans kon zijn waar hij op wachtte. Na een paar dagen bedenktijd besloot hij ervoor te gaan. ‘Het leek me wel leuk. Eindelijk wat meer vastigheid en een echt vak leren. Ik hoopte dat het dit keer echt zo zou zijn als me beloofd werd. Dat is gelukkig zo. We leren hier heel veel. Gelukkig zit ik nu niet meer thuis.’

Dat thuis zitten is trouwens iets typisch Nederlands, vindt Nabiyu. ‘In Ethiopië leven we veel meer met elkaar. Hele groepen mensen zijn buiten, eten samen en beschouwen zichzelf als vrienden. Hier gaat iedereen na het werk direct naar huis, naar binnen en voor de televisie zitten. Het is in Nederland veel moeilijker om nieuwe vrienden te maken.’

Bij Dukskoen leert Nabiyu het vak stukje voor stukje. Op dit moment is hij vooral bezig met het bovenwerk van de schoen. Eén van de dingen die hij veel doet, is leer snijden en omboeken. Met schalmen maak je een deel van het leer dunner om het mooi af te kunnen werken. Met een scherp mes haal je een deel van het leer weg zodat het beter ‘omgeboekt’ kan worden (een soort zoom). Het werk van Nabiyu komt heel nauwkeurig. Hij meet alles tot op de millimeter en knipt de meest minuscule randjes leer weg om de binnen- en buitenkant perfect op elkaar aan te laten sluiten. Later wil hij ook andere onderdelen leren maken. Maar dit moet eerst 100% zijn. ‘Ik hoop heel erg dat we voldoende schoenen kunnen verkopen om straks te kunnen blijven. Ik vind dit leuk en ik wil een vaste baan. Alleen maar thuis zitten is niet oké.’

MOHAMAD

‘Ik ben jong en niet ziek, dus ik wil werken’

Mohamad vluchtte bijna anderhalf jaar geleden vanuit Syrië naar Nederland. Hij is Koerdisch. Koerden zijn een volk van 35 miljoen mensen, verspreid over verschillende landen, die voornamelijk in het Midden-Oosten wonen. Koerden hebben wel een eigen taal en cultuur, maar geen eigen staat. Koerden vormen in Syrië de grootste etnische minderheid.

Mohamad kwam terecht in Dieren. Via Vluchtelingenwerk en de Gemeente Rheden kwam hij op het spoor van Dukskoen. In Syrië was hij al 15 jaar bezig met de productie van schoenen. Hij werkte bij een bedrijf dat het bovenwerk van schoenen maakte. De zolen werden daar kant-en-klaar aangeleverd en dat is anders dan bij Dukskoen. Bij Dukskoen is Mohamad één van de mensen met de meest gerichte werkervaring waardoor hij de anderen veel kan leren.

Naast het werk bij Dukskoen is Mohamad druk bezig met zijn inburgering. Zijn Nederlands is nog niet zo goed. Tijdens het interview zit er een collega bij die de taal al veel beter beheerst. Ik vraag Mohamad wat hij doet om Nederlands te leren. ‘Minimaal twee dagen in de week ben ik bezig met mijn inburgering en het leren van de taal. Nederlands is erg moeilijk te leren; het is een lastige taal voor ons’.

Het werken bij Dukskoen is een mooie manier om te oefenen. ‘Ik spreek buiten het werk niet zo veel Nederlands; ik vind het soms moeilijk te verstaan. Het is lastig dat veel mensen zo snel praten.’

Het fijnst aan het wonen in Nederland vindt Mohamad dat het er veilig is. ‘Alles is hier oké. Het gaat nu heel goed met me. Ik lees veel en leer de taal samen met een collega. Als ik iets niet begrijp, helpt hij me.’ Gelukkig is Mohamad heel leergierig en werkt hij hard. Hij houdt van het werk en dat zie je aan zijn gezicht als hij erover praat. De eerste schoenen zijn dan ook al gemaakt.

Ik vraag Mohamad wat hij vindt van de opvang en kansen in Nederland. ‘Ik voel me hier veilig en vind het fijn. Ik ben jong en niet ziek, dus ik wil werken. Ik wil mijn eigen geld verdienen en niet leven van een uitkering.’