12 februari 2017

Help, de financiën!

Als beginnend ondernemer komt er veel op je af. Je bent het liefst de hele dag bezig met datgene wat je drijft en waarmee je je ambities waar kunt maken. Om dit ook op de langere termijn te kunnen blijven doen, is het belangrijk om je financiële zaken goed vast te leggen. Zeker als je direct zo’n 13 mensen (intern en ingehuurd) aan het werk hebt. En die administratie is nou niet echt mijn hobby.

Twee jaar geleden zette ik de eerste cijfers op ‘papier’. Ik maakte een inschatting van wat er de eerste jaren uit zou gaan en wanneer welke inkomsten daar tegenover zouden staan. Dat de kosten de baten de eerste drie jaar zouden overstijgen, was duidelijk. Vanaf jaar vier moesten er zwarte cijfers worden geschreven. De mogelijke geldverstrekkers gingen akkoord met mijn financiële onderbouwing.

Nu zijn we ruim een half jaar in bedrijf en zijn de nodige uitgaven gedaan. Ik verzamel de facturen en zet deze braaf in een Excel-bestand. Maar als het er steeds meer worden en je ook nog eens vergeet om alle inkoopfacturen goed in te boeken, raak je het overzicht kwijt. En dit terwijl het einde van 2016 zich aandiende en ik een fatsoenlijke jaarrekening wilde hebben voor alle stakeholders.

Ik ging gebruik maken van een online boekhoudsysteem: Moneybird. Ik kreeg een melding wanneer ik openstaande taken had. Betalingen koppelen aan banktransacties, facturen opmaken en met één druk op de knop de btw-aangifte zien. Dit klinkt geweldig, maar het heeft vele uren gekost om het in te richten. Toen er vragen kwamen over het inboeken van sociale premies, een sluitende  resultatenrekeningen etc. groeide het me echt boven de pet. Ik moest hulptroepen inschakelen waarmee ik tot op de dag van vandaag werk aan een goede administratie.

Dukskoen is op weg naar de volgende fase en ik zet alles op alles om een solide financiële basis te leggen voor dat ultieme doel; onafhankelijk kunnen opereren. Een gezond bedrijf waar mensen een betaalde baan hebben en schoenliefhebbers de mooiste leren schoenen van Nederland kunnen kopen. Daarom spreek ik nu weer met alle geldverstrekkers en zijn we een crowdfunding-actie gestart. De omzet moet nog op gang komen en er zijn extra middelen nodig om de huidige fase te overbruggen.

Tot die tijd zijn we nog afhankelijk van derden en daarvoor is het een vereiste dat alle betrokkenen precies weten wat de plannen zijn en welke inkomsten en uitgaven daarmee gemoeid zijn. Dat wordt nog even doorbijten…

12 2016

Mediacircus

Er zijn veel voorbeelden van mooie initiatieven die het grote publiek nooit bereiken. Op verschillende crowdsourcing platforms lees ik over ondernemers die een prachtig product hebben ontwikkeld, nieuwe manieren ontdekken om bij te dragen aan een schoner milieu of zich inzetten voor meer arbeidsmarktparticipatie van mensen met een uitkering.

Prachtig allemaal, maar vaak geldt: onbekend maakt onbemind… Een succesvol bedrijf bestaat bij de gratie van klanten. Klanten die weten dat je bestaat, wat je doet en waarom. Die de missie van een bedrijf omarmen en bereid zijn om daarin te investeren.

Daarom stel ik mezelf regelmatig de vraag: hoe kunnen wij met beperkte middelen media-aandacht krijgen? Dat is immers niet alleen goedkoper, maar vooral veel krachtiger dan adverteren. ‘Earned media’ – ofwel free publicity – is hierbij het toverwoord. Zorg ervoor dat jouw verhaal zo interessant is dat anderen over je schrijven.

Begin november organiseerden wij de eerste Monsterverkoop bij Dukskoen. Wij boden de door ons gemaakte studiemodellen te koop aan en tegelijkertijd lieten we zien wat we nu precies doen in dat souterrain aan de Coehoornstraat. We gaven bekendheid aan de Monsterverkoop via Facebook en we verspreidden posters en flyers met als resultaat vijfentwintig enthousiaste bezoekers en de eerste verkopen.

Begin december organiseerden wij onze tweede Monsterverkoop. Dit keer stuurden we een persbericht naar verschillende lokale redacties. Al snel kwam het eerste telefoontje. De Gelderlander, of ze langs mochten komen voor een interview en foto’s. Tuurlijk, graag zelfs.

Toen kwam het telefoontje van RTV Arnhem die in januari langs willen komen voor een item. Ik had nog niet opgehangen of Omroep Gelderland hing aan de lijn voor een live radio-interview en een nieuwsitem dat op 8 december op tv werd uitgezonden. Ieder uur Dukskoen in beeld! Als klap op de vuurpijl komt op 12 december ‘Koffietijd’ van RTL 4 op bezoek om een item te maken dat de dag erna uitgezonden wordt. Wat een aandacht en hoe goed voor Dukskoen.

Tussendoor maakten we zelf een video voor onze crowdfunding-actie. Moest iedereen weer voor de camera. Soms denk ik weleens: hoe is dat voor mijn collega’s? Al die vragen over hun situatie, gevoelens en verwachtingen. Zitten ze daar wel op te wachten? Mijn stelregel daarin is simpel, niemand hoeft of moet voor de camera. Geen zin in vragen? Ook goed! Maar veel collega’s vertellen graag en trots over hun werk en dat is iedere keer weer prachtig om te zien.

Ik merk dat wij met z’n allen stiekem wel heel trots zijn op datgene wat we tot nu bereikt hebben en dat het ook goed is om daarover te praten. De buitenwereld is nieuwsgierig. Dat is fijn om te constateren en nodig om onze doelen te halen. Eigenlijk vind ik dat wij die aandacht ook best verdienen. Misschien komt daar de term ‘verdiende’ media vandaan.

In ieder geval zijn wij gekomen om te blijven en daarom mag iedereen weten dat we er zijn.

schermafbeelding-2016-12-12-om-10-40-44

21 november 2016

Milano

Eén van de leuke kanten van mijn werk is dat ik naar de belangrijkste internationale beurs voor de schoenenindustrie in Milaan mag: de Lineapella! Omdat de schoenenindustrie grotendeels uit Nederland verdwenen is, ben je voor de inkoop van materialen grotendeels aangewezen op leveranciers uit Italië, Portugal en Spanje.

Mijn missie is om goede leveranciers te vinden voor loopzolen, binnenzolen en leesten. We zijn bij Dukskoen zo’n beetje toe aan het produceren van ‘echte’ schoenen en daarvoor heb je echte zolen nodig. Het is praktisch en efficiënt om die in te kopen en niet zelf te maken. En leesten heb je nodig om de schoen vorm te geven. Ieder model en iedere maat heeft een eigen leest nodig en dat blijkt nog een hele tour…

Daarnaast ben ik ook erg nieuwsgierig naar wat ik allemaal tegen ga komen op de beurs. Eind september stap ik – vergezeld door een koffer met daarin twee houten leesten – in het vliegtuig naar Milaan.

Het bezoeken van een beurs als deze vraagt om een serieuze voorbereiding. De beurs heeft namelijk een oppervlakte van 43.000 vierkante meter! Ik heb van tevoren al bekeken welke stands me interessant leken. Na een afspraak met een contact uit Nederland ga ik gericht op zoek naar deze stands.

Bij Dukskoen maken we leren schoenen waarbij ook de zolen van leer zijn gemaakt. Dit ziet er  ‘chique’ uit, maar is niet ideaal. Leren zolen slijten sneller en zijn vaak glad. Het viel mij op de beurs direct op dat de meeste zolen van rubber of kunststof zijn. En als er al met leer wordt gewerkt, dan wordt dit gecombineerd met rubber. Ik spreek wat leveranciers en we wisselen gegevens uit. Dat gaan we straks in Nederland verder uitzoeken.

Nu verder met de leesten. Ik bezoek verschillende stands van leestenproducenten. Maar leg maar eens in het Engels of Italiaans uit dat je op zoek bent naar een paar proefmodellen met verschillende hakhoogte, passende binnenzolen en dergelijken. We moeten de leesten steeds testen en bijschaven tot de vorm (en dus de schoen) perfect is. Ik realiseer mij te midden van al die exposanten dat Dukskoen eigenlijk te klein (lees: commercieel niet interessant) is voor veel leveranciers.

Gelukkig zijn er altijd fantastische mensen in de buurt die uitkomst bieden. Eén van die mensen is Patrick Pennings van Inmotus, die ook op de beurs aanwezig was. Dukskoen werkt al nauw samen met Inmotus en ik durf wel te stellen dat we zonder Patrick nog niet zoveel bereikt zouden hebben als nu het geval is. Via hem kwam ik in contact met een Nederlandse agent die al vijfendertig jaar woont en werkt in het hart van de Italiaanse schoenindustrie. Op de beurs maakten we afspraken over de productie van de leesten die wij nodig hebben.

Met twee afspraken met potentiële leveranciers en de ontmoeting met de agent op zak liep ik na een lange dag slenteren terug naar de metro om vervolgens met zere voeten en vele indrukken rijker op mijn hotelkamer aan te komen.

Ik ben nog niet helemaal tevreden over de pasvorm van de schoenen die we tot nu toe gemaakt hebben. Met de nieuwe leesten hoop ik hier stappen in te maken. Ik kijk dus uit naar de Italiaanse leesten die opgestuurd worden. Daarmee kunnen we hopelijk de perfecte schoenen maken en binnen niet al te lange tijd op de markt zetten.

Conclusie? Het reisje was zeker de moeite (en de kosten) waard!

dsc_0282

21 augustus 2016

Power to the people

In dit blog gaat het over mensen; de kern van ieder bedrijf, maar bij Dukskoen in het bijzonder. Waarom? Omdat Dukskoen gestart is om werkgelegenheid te creëren voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt.

Toen het idee voor Dukskoen ontstond, had ik eigenlijk geen duidelijk beeld van mijn doelgroep. Zouden ze wel zitten te wachten op datgene wat ik bedacht had? Wat voor mensen zouden zich aanmelden? Deelname is natuurlijk vrijwillig… In maart gaf ik een voorlichting aan een groep mensen met een bijstandsuitkering uit de gemeente Rheden. Ik vertelde over mijn plannen en dat ik mensen zocht om mee te doen. Al vrij snel kwamen er positieve reacties en plande ik gesprekken in.

Hoe selecteer je in dit geval de juiste mensen? Hun cv’s zijn waarschijnlijk verre van ideaal. En alle kandidaten hebben een bijzonder verhaal. Geen standaard sollicitatiegesprekken, dus. Ik keek vooral naar motivatie. Wil je het echt of lijkt het je leuk? Een cruciaal verschil. Om schoenen of delen daarvan te kunnen maken, moet je veel investeren. Het is een moeilijk vakgebied en het is niet voor iedereen weggelegd.

Sommige kandidaten hadden eerder gestikt, met leer gewerkt of zelfs al delen van schoenen gemaakt. Anderen kwamen uit de horeca, elektrotechniek, groenvoorziening of de zorg. In dat laatste geval komt de keuze nog meer aan op gevoel over inzet, motivatie en de klik die er wel of niet is. Uiteindelijk startten we in juni met een team van tien mensen. Gemotiveerd, nieuwsgierig en een beetje nerveus, maar met de wil om opgeleid te worden tot productiemedewerker in een schoenenfabriek.

Het team bestaat uit zes mannen en vier vrouwen: twee mannen uit Syrië, twee vrouwen van Turkse komaf, één Pakistaanse en één Ethiopische man, een Filipijnse vrouw en twee mannen en een vrouw die in Nederland zijn geboren en opgegroeid. Een bont gezelschap dat door allerlei oorzaken niet deelneemt aan de arbeidsmarkt.

Nu, na enkele weken, kan ik de eerste balans opmaken. Iedereen moest wennen aan elkaar en aan de nieuwe situatie. Het leek een beetje op een georganiseerde groepsreis. Je kent elkaar niet, maar volgt het hetzelfde programma en ziet elkaar bijna dagelijks.

Successen en tegenslagen volgen elkaar in rap tempo op. Achtergronden en culturen verschillen en er zijn wel eens lastige situaties waaruit meningsverschillen en soms zelfs conflicten ontstaan. Dat vraagt veel van de mensen en van mij als ‘baas’. Niet alles lukt direct en dat leidt soms tot onzekerheid en frustraties. Ook ik moet mijn weg hier nog in vinden. Dit is een heel ander team dan ik gewend ben. Maar het gaat steeds beter. Gelukkig zie ik ook dat de mensen bereid zijn om elkaar te helpen en van elkaar te leren.

Ik zie vooruitgang en tegelijkertijd de mogelijkheden en onmogelijkheden van mijn collega’s. Maar het doel is voor iedereen duidelijk: we gaan hele mooie en goede schoenen maken. Iedereen krijgt zijn of haar rol en verantwoordelijkheden in dit proces. Hier geldt zeker dat de mensen het bedrijf maken. Dat geeft voldoening en kracht en daar was het ons allemaal om te doen.

 

 

      DSC_1298  DSC_1314  DSC_1306

 

2 juli 2016

Ik kan het niet alleen…

Bedenken dat je schoenen gaat maken met mensen die langdurig in de bijstand zitten is op zich wel te doen. Hoe dat ging, vertelde ik al in mijn vorige blog. Maar jee, dan heb je zo’n gaaf plan en heb je geen idee waar je moet beginnen. Ik heb één keer zelf een paar schoenen ’gemaakt, maar wat komt er allemaal kijken bij een schoenenfabriek waar hele series geproduceerd moeten worden? Op zoek naar hulp dus.

Eind 2014 typte ik in de zoekbalk van LinkedIn een paar trefwoorden zoals ‘schoenmaken docent’ en ‘ambachtelijk schoenmaken’. Zo kwam ik terecht bij een oud-docent schoenmaker die zijn ervaringen graag wilde delen. Ik maakte snel een afspraak en reed naar het Brabantse land om daar kennis te maken met Ad Horvers. Ad overstelpte mij met mooie verhalen over het vak, de industrie en het docentschap. Wat een fijne man!

Maar naast het ambacht wilde ik ook weten wat er komt kijken bij seriematig produceren. Want dat is waar ik naartoe wil. En wie kun je daarvoor beter benaderen dan de directeur van Schoenfabriek Wed J P Van Bommel BV? Ik was zo vrij geweest om hem een mail te sturen en zo reed ik eind december 2014 naar Neerlands grootste schoenenfabrikant om van dichtbij te ervaren hoe een echte schoenenfabriek eruit ziet. Behoorlijk onder de indruk en een ervaring rijker kwam ik tot de conclusie dat er nog heel veel moest gebeuren.

Bommel

 

Er bleken nog meer hulpbronnen beschikbaar. Wat fijn om te ervaren dat zoveel mensen mij willen helpen in deze uitdagende missie. In mijn zoektocht naar passende medewerkers kwam ik via 2Swich Arnhem (kringloopbedrijf) in contact met de gemeente Rheden. Zij spraken de intentie uit om samen te werken, waardoor een aantal bijstandsgerechtigden uit deze gemeente kan deelnemen aan het leer-werktraject.

Intussen was de belangrijkste vraag nog niet beantwoord: hoe kom ik aan geld??? Er moet een pand komen, verbouwd worden, een inventaris met machines en gereedschappen, een voorraad leer. Er moeten docenten komen, materialen en marketing. Omzet ga ik in het eerste jaar niet binnenhalen… Ik schreef drie subsidieaanvragen en deed mee aan de Ignite award 2015. Bij deze Award haalde Dukskoen de finale! Via ‘Gelderland Valoriseert’ kon ik een aanzienlijk bedrag lenen en ik kreeg subsidies van Stichting Doen, het VSB Fonds en Instituut GAK. Wat was ik blij; we konden beginnen!!!

De volgende stap, een goed pand vinden, bleek lastiger. Er kwamen drie mogelijke panden voorbij, onder andere in de bossen bij Arnhem. Maar mijn toekomstige medewerkers moeten er wel met het OV kunnen komen natuurlijk. Dus verder bellen, bellen en nog eens bellen. Ook nu kwam de oplossing weer via-via. Het souterrain van voormalige basisschool De Rank in Arnhem kwam vrij. Het Coehoorngebied, bruisend middelpunt van creatief en ondernemend Arnhem. Dukskoen had zijn plek gevonden.

14 juni 2016

Hoe een desillusie een droom werd

22 februari 2014 was een memorabele dag. Ik werd 40 en kreeg als verjaardagscadeau een schoenendoos met daarin alleen een briefje.

Een paar maanden daarvoor was mijn dienstverband in het beroepsonderwijs geëindigd. Jammer, maar er lagen vast genoeg nieuwe kansen voor me klaar. Vol goede moed dook ik in de arbeidsmarkt; helemaal klaar voor een nieuwe start. Dat was me tenslotte al vaker gelukt. Ik begon met netwerken, solliciteren, volgde een training en deed vrijwilligerswerk. Maar langzaam drong tot me door dat het nog niet zo eenvoudig was. Na een jaar stond ik nog steeds met lege handen.

Tijd genoeg om na te denken dus. Wat ging er mis? Ik was ervan overtuigd dat als ik op deze manier door zou ploeteren, ik er niet zou komen. De banen lagen niet voor het oprapen en iemand die de laatste zeven jaar in het onderwijs had gewerkt, kreeg dus geen baan meer in het bedrijfsleven… Ik besloot: het roer moet om.

Op mijn 40e verjaardag zat ik nog volop in het proces van zoeken, denken en twijfelen. En toen was daar die lege schoenendoos. Ik mocht mijn eigen maatschoenen gaan maken! Een lang gekoesterde wens. Een paar weken later stapte ik het atelier van Rosanne Bergsma – maatschoenmaakster in Arnhem – binnen. Om onder haar begeleiding zeven zaterdagen later op mijn zelfgemaakte schoenen en zo trots als een pauw naar buiten te lopen.

 

In die zelfde periode zag ik op de Duitse televisie een documentaire over Sina Trinkwalder (www.manomama.de); een jonge, gedreven vrouw die haar carrière in de reclame aan de wilgen hing en een eigen naaiatelier begon om kwetsbare mannen en vrouwen aan het werk te helpen. Wauw, wat een drive heeft die vrouw!

Toch duurde het nog een paar maanden voor het kwartje viel: de schoenen, mijn werkloosheid, het verhaal van Sina… Deze drie elementen pasten perfect in elkaar!

Toen was ik eruit. Ik begin een sociale onderneming waar schoenen gemaakt worden door mensen die langdurig in de bijstand zitten en een grote afstand tot de arbeidsmarkt hebben. Uit eigen ervaring weet ik dat mensen heel graag willen werken, maar dat het voor sommige mensen bijna onmogelijk is om een reguliere baan te vinden. Als ik nu eens een werkplaats opricht waar deze mensen leren om op een ambachtelijke manier schoenen te maken, maak ik niet alleen mezelf blij, maar ook de mensen voor wie ik werk creëer.

Sinds mei 2015 is Dukskoen BV een feit. Volg mijn blog om te zien wat er sindsdien allemaal op mijn pad kwam.

Eiegn schoen 2       Eigen schoen 1

De schoenen die ik zelf maakte bij Rosanne Bergsma